محمد فوقانی: ایران سرزمینی که صدای پای صبحهایش با بوی نان و خاک بارانخورده گره میخورد
محمد فوقانی، عکاس سینما، در یادداشتی با اشاره به عشق و تعلق خود به ایران نوشت: ایران برایم یک سرزمین نیست؛ یک خاطرهبرداشت بلند است، پلانهایی پشت سر هم از کوچههای پر از خاطره و آدمهایی که با لبخندشان کادر را روشن میکنند.
به گزارش پایگاه خبری هفت رخ، محمد فوقانی، عکاس سینما، در یادداشتی که در فضای مجازی منتشر شد، به بیان احساسات خود نسبت به ایران و وطن پرداخت و از پیوند عمیق خود با این سرزمین سخن گفت.
فوقانی در این یادداشت نوشت: «ایران برایم شبیه نماییست که نورش را نمیشود طراحی کرد و ساخت؛ فقط میتوان دید و لذت برد. سرزمینی که صدای پای صبحهایش با بوی نان و خاک بارانخورده گره میخورد و عصرهایش رنگی دارد که در هیچ نرمافزاری و تکنولوژی پیدا نمیشود.»
این عکاس سینما با اشاره به سکوت پر معنای خانههای ایرانی افزود: «اینجا، عشق در سکوت خانهها جریان دارد، سکوتی پر معنا؛ در دستهایی که سالها کار کردهاند؛ در چشمانی که هزار داستان نگفته را به امانت نگه داشتهاند. گاهی احساس میکنم هرچقدر از این خاک دور شوم، باز یک ریسمان نازک و نامرئی از پشت قلبم مرا به جایی وصل میکند که اولین بار آموختم نور چه معنایی دارد و نور است که به همه چیز در جهان هویت میدهد.»
فوقانی در ادامه با زبانی شاعرانه و تصویری، ایران را روایتی سینمایی توصیف کرد: «ایران برایم یک سرزمین نیست؛ یک خاطرهبرداشت بلند است، پلانهایی پشت سر هم: کوچههای سراسر از خاطره که صدا را آرامتر میکند، جادههایی که مثل یک لانگ شات نفسگیر ادامه دارند، آدمهایی که وقتی لبخند میزنند، انگار کلّ کادر روشنتر میشود.»
وی در پایان با اشاره به عشق خود به وطن تصریح کرد: «من از مادری حرف میزنم که تنها به اندازهی سهم کوچک خودم دوستش دارم. دوست داشتنش نه مثل یک شعار، بلکه همانند همان نوریست از جنس خداوند که بیخبر میتابد و معجزه میکند؛ شبیه دستی که در تاریکی آرام روی شانهات مینشیند و در گوشت زمزمه میکند: اینجا خانه توست.»
انتهای پیام/
