پایگاه خبری هفت‌رخ در گفت‌وگویی اختصاصی با ملیحه رحمانی، بازیگر سریال مهمان‌کُشی، به سراغ دغدغه‌ها و تجربیات او رفت.

به گزارش خبرنگار هفت‌رخ، رحمانی بازیگری چندوجهی است؛ عاشق نقش‌های منفی و کاراکترهای سایکولوژیک. او با خنده می‌گوید: «آخرین چیزی که دلم می‌خواهد بازی کنم، نقش‌های معقول و بچه مثبت است!»

ورود او به دنیای هنر با گذراندن دوره بازیگری در کارگاه زنده‌یاد امین تارخ آغاز شد، اما همزمان در حوزه‌های مختلف هنری به پژوهش و تجربه‌ورزی پرداخت. بازی جلوی دوربین را در ورکشاپ بهمن گودرزی آموخت، چرا که معتقد بود این بخش در کلاس‌های بازیگری کمتر به‌طور تخصصی آموزش داده می‌شود.

علاوه بر آن، او دوره نقد سینما را گذراند و باور دارد شناخت ساختار و تکنیک‌های سینمایی برای هر بازیگر ضروری است. رحمانی تجربه حضور در فیلم‌های کوتاه بسیاری را دارد و برای بازی در فیلم پسر من موفق شد جایزه نقش اول زن از جشنواره فیلم کوتاه هند را به دست آورد و در جشنواره برزیل نیز کاندیدای نقش اول زن شود.

بعد از بازی در سریال سقوط، احساس کرد هنوز جای خالی برخی تجربه‌ها را دارد. به همین دلیل در کلاس‌های بداهه‌پردازی و مسترکلاس‌های حبیب دانش ـ مبتنی بر تکنیک‌های لوکوک و چخوف ـ شرکت کرد و همان سال در جشنواره نمایش‌های تمرکز تا باور به سرپرستی آرش فلاحت‌پیشه، جایزه نقش اول زن را دریافت کرد.

او همزمان با آغاز یادگیری نقد سینما، وارد دوبله شد و در این حوزه نیز خیلی زود پیشرفت کرد. رحمانی توانایی صحبت با چندین لهجه ایرانی (اصفهانی، خوزستانی، بختیاری و عرب جنوبی) و حتی لهجه‌های خارجی از جمله انگلیسی هندی و عربی دارد. نمونه این مهارت را در سریال سقوط نشان داد؛ جایی که در حالی‌که عرب نبود، دیالوگ‌هایش را به لهجه عراقی اجرا کرد.

رحمانی در آواز، حرکات بدن و ریتم نیز استعداد ویژه‌ای دارد و به گفته نزدیکانش تسلطی مثال‌زدنی بر صدا و بدن خود پیدا کرده است.

ملیحه رحمانی امروز بازیگری است که با تکیه بر هوش، استعداد و تلاش فردی‌اش مسیرش را در سینما طی می‌کند و معتقد است:
«هر اتفاقی در زمان درست و برای کسی که ایمان به بزرگی خدا دارد و با تلاش در مسیر درست قدم برمی‌دارد، خواهد افتاد.»